Prime Minister Justin Trudeau of Canada

Tuesday, 08 December 2015 11:15
Prime Minister Justin Trudeau of Canada Prime Minister Justin Trudeau of Canada
Dear Mr. Prime Minister:

On behalf of the National Union For Democracy in Iran, I would like to congratulate you on your historic election and wish you much success in the years to come.

Throughout the campaign and since your election, I have closely followed your statements concerning the Islamic Republic of Iran and the relations between these two countries and have developed a sense of skepticism for your proffered approach.  I intend this letter to serve as a respectful expression of the thoughts and concerns of peace-loving Iranians who seek a better future for Iran, Canada, and their relations.   

As you are well aware, Prime Minister Stephen Harper's government cut diplomatic ties with Iran in 2012, closing the Canadian Embassy in Tehran and expelling Iranian diplomats from Canada. You mentioned your plans to restore relations with the Islamic Republic in the wake of the Iranian nuclear deal. This agreement, although historic, lacks any transparency, providing false hope for the Iranian people and for the nonproliferation of nuclear weapons. Furthermore, many intellectuals have a misunderstanding of the agreement. I hope that you recognize its ambiguity and its toleration of misconduct as well as the need for leadership moving forward.

Here in the United States and under several American administrations there have only been two solutions to the Iranian dilemma; appeasement or aggression. I need not remind you that attacking Iran will only antagonize the aggressors and arouse the deeply nationalistic sentiments of the Iranian people.  In other words, the consequences of such forceful aggression will undoubtedly wield the deadliest blow to the movement for a secular democratic Iran, as Iranians are certain to rally behind the state, despite its unpopularity, in the face of any foreign threat to Iran’s integrity. AND -The second option, on the other hand, is unsound and will prove to be similarly futile. The very nature of the totalitarian theocracy that is the Islamic Republic rests upon a foundation of diametric opposition to an evil force that is manifested by the West, specifically by the United States and Israel. Talking with the Great Satan is an unlikely and unsavory option for the Iranian state, which has conditioned the Iranian people to view the Islamic Republic’s purpose as a bulwark against western imperialism. By recognizing the historic failure of these two strategies, one can understand that the Iranian situation is not so cut and dry. In order to work towards peace and cooperation in Iran, policy goals should aim to support the Iranian people, who experience oppression daily and desire an opportunity for a real voice in their government.

In addition to the fallacies of the aforementioned policy considerations, I must also point out the importance of the moral underpinnings of American foreign relations.  The Islamic Republic broke its social contract with the Iranian people long ago.  It is neither a democratic nor a popular government.  It does not represent the Iranian people, who are engaged in an enduring, bloody struggle against it in order to retrieve and secure the basic liberties and rights we take for granted in the West.  Internally, the Islamic Republic is mocked for the incompetence of its officials and loathed for its corrupt and oppressive practices.  Over the course of the past 37 years, the government of Iran has trampled upon human rights, denied due process, and looted Iran of its natural resources and cultural treasures.  Externally, the Islamic Republic has dedicated its resources to fomenting chaos and violence around the world, particularly in the Middle East.  It is for good reason that the Iranian government is considered a destabilizing and dangerous force and I need not address its status as the foremost state sponsor of international terrorism. This government continues to demonstrate its lack of concern for and investment in its own country and people. The Islamic Republic pays for troops to defend foreign dictators and thugs, finances the construction of schools and hospitals for Hezbollah, and still identifies strongly with its revolutionary tenants established in 1979. Surely this is not a government that can be tolerated, let alone encouraged during the negotiation period.   

In light of the context, Canada and Western powers should exercise their strength and endorse their values and principles, aiming to bring an end to a regime that has destabilized Iran, the greater region, and the world at large. The aforementioned nations cannot afford to remain as bystanders, witnessing the oppression and human rights abuses that plague the Iranian people. Rather than making deals with this dangerous and irresponsible government, the West must reach out to its people. The West should be concerned with the ideology and history of this regime: its miserable human rights record, its faltering economy, its disenchanted and desperate youth, and, most importantly, its devastating unpopularity. Yet, no world leaders seem to care anymore about these human rights violations or the Iranian people who have cried for help time and time again.   

Nevertheless, we encourage contact and the normalization of relations with Iran. As we have always iterated, we welcome any deals or agreements between Iran and the free world as long as they are fair, transparent, and intended to foster peace and security across the world. Our only concern is that you never lose sight of the Iranian reality and the principles of freedom and human rights that your country preaches. For this reason, we encourage Canada to emphasize its unwavering belief in democracy and human rights with respect to Iran. Open negotiations with the Islamic Republic should focus on the over-arching issues at stake, the regime’s oppressive treatment of its people and its history of support for terrorist organizations, rather than political games. Through this recognition of reality, we hope to empower the Iranian people with fair representation and the chance for a government they deserve. Indeed, democracy dictates that we not compromise or circumvent the Iranian people in anything we do, especially in dealing with their oppressors.

Dr. Saeed Ganji
National Union For Democracy in Iran
President/ Chairman
Washington, DC

۳۰ نوامبر ۲۰۱۵
جناب جاستین ترودو ، نخست وزیر محترم کانادا
مجلس عوام
اتاوا ، اونتاریو
کانادا K1A 0A6

آقای نخست وزیر عزیز ،

میخواهم از طرف اتحاد ملی‌ برای دمکراسی در ایران انتخاب تاریخی شما را تبریک گفته و برایتان موفقیت های زیادی را درسالهای آینده آرزو کنم.

من اضهارات شما را در طول انتخابات و پس از انتخاب شدنتان در مورد جمهوری اسلامی ایران و روابط بین دو کشور را به دقت دنبال کردم و در مورد اقدام پیشنهادی شما احساس شک می‌کنم. من امیدوار هستم که این نامه را به عنوان ابراز نظر محترمانه در مورد افکار و نگرانی‌ های ایرانیان صلحجو که به دنبال آینده بهتری برای ایران ، کانادا و روابطشان هستند بنگرید.

همانطور که میدانید، دولت استیون هارپر ، نخست وزیر، روابط دیپلماتیک خود را با ایران در سال ۲۰۱۲ قطع کرد و سفارت کانادا را در ایران بست و کلیه دیپلمات های ایرانی را از کانادا اخراج کرد. شما برنامه خود را در مورد اعاده روابط با جمهوری اسلامی پس از قرارداد اتمی‌ ایران عنوان کردید. این قرارداد، با اینکه تاریخی است، فاقد هر گونه شفافیت میباشد  و امید واهی برای ایرانیان و برای منع گسترش سلاح های اتمی‌ ایجاد می‌کند. بعلاوه ، بسیاری از روشنفکران در مورد این قرارداد دچار سؤ تفاهم میباشند. من امیدوار هستم که شما از ابهام آن و تحمل سؤ رفتار آن آگاه باشید ، و همچنین از احتیاج برای رهبری برای قدم به جلو گذاشتن.

اینجا، در ایالات متحده ، و در زمان چند دولت آمریکائی ، فقط دو راه حل در مورد معمای غیر قابل حل ایران وجود داشته: دلجویی  یا تهاجم. احتیاج به یاداوری نیست که حمله به ایران فقط باعث دشمنی با متهاجم میشود و احساسات عمیق ملی‌ مردم ایران را برمیانگیزد.به عبارت دیگر، عاقبت این تهاجم پر شدت بدون شک ضربه مهلکی  به حرکتی‌ که خواهان یک ایران غیر مذهبی‌ و آزاد است خواهد زد. ایرانیان به طور مسلم از دولت ، با وجود اینکه محبوب نیست ، در مقابل هر نوع تهدید خارجی‌ به تمامیت ایران دفاع خواهند کرد. از طرف دیگر، گزینه دوم هم ناسالم است و به همان ترتیب بی‌ فایده خواهد بود. کل ماهیت حکومت دینی توتالیتر که به آن جمهوری اسلامی گفته میشود، بر اساس مخالفت شدید نسبت به یک قدرت شیطانی است که توسط غرب نشان داده شده است، و بخصوص از طرف ایالات متحده و اسرائیل. مذاکره با شیطان بزرگ گزینه بعید و نامشروعی برای دولت ایران است. این دولت مردم ایران را تربیت کرده است تا اهداف جمهوری اسلامی را به عنوان یک جان پناه در مقابل امپریالیزم  غربی ببینند . با شناختن  شکست تاریخی این دو استراتژی، میتوانیم بفهمیم که موضوع ایران خیلی‌ واضح و روشن نیست. اگر بخواهیم  به سمت صلح و همکاری در ایران حرکت کنیم، اهداف سیاست باید به سمت حمایت از مردم ایران باشد  که به طور روزانه مورد ستم قرار گرفته‌اند و خواهان فرصتی برای داشتن یک صدای واقعی‌ در دولتشان هستند.

علاوه بر سفسطه هأیی که در مورد ملاحظات سیاستها ذکر کردم، همچنین میخواهم اهمیت شالوده اخلاقی‌ روابط خارجی‌ آمریکا را هم عنوان کنم. جمهوری اسلامی قرارداد اجتماعی خودش را با مردم ایران از مدتها پیش به هم زد، چرا اینکه نه دولت آزاد و نه محبوبی است. این دولت نماینده مردم ایران نیست. مردم درگیر یک مبارزه پایدار و خونین بر علیه آن هستند تا بتوانند آزادی ها و حقوق پایه ای‌ را که ما حق مسلم خودمان در غرب میدانیم پس بگیرند و حفظ کنند. در داخل کشور هم، جمهوری اسلامی به خاطر بی‌ صلاحیت بودن مسولین مورد تمسخر است و اعمال فاسد و ستمگرانه آنها مورد تنفر میباشد. در طول ۳۷ سال گذشته ، دولت ایران حقوق بشر را زیر پا گذاشته ، رفتار منصفانه را منع کرده ، و منابع طبیعی و گنجینه های فرهنگی‌ ایران را غارت کرده است. در خارج، جمهوری اسلامی منابع خود را صرف دامن زدن به هرج و مرج و خشونت در دور دنیا کرده است، بخصوص در خاور میانه. به همین دلائل است که دولت ایران به عنوان یک قدرت بی‌ ثبات کننده و خطرناک شناخته شده است و لزومی ندارد که مقام آن را به عنوان نخستین حامی‌ تروریسم بین المللی معرفی‌ کنم. این دولت به طور مداوم نماینگر عدم نگرانی‌ و سرمایهگذاری در کشور و مردم خود است. جمهوری اسلامی هزینه لشکرهایی را پرداخت می‌کند که از دیکتاتورهای  و گردن کلفت های خارجی‌ دفاع میکنند، خرج ساخت مدارس و بیمارستانها را برای حزب الله قبول می‌کند و همچنان نسبت به عقاید انقلابی‌ خوداز سال ۱۹۷۹پابرجا میباشد. به طور یقین، نه تنها نمی‌شود این دولت را تحمل کرد، بلکه نباید آن را در دوران مذاکرات تشویق کرد.

به دنبال این متن، کانادا و قدرتهای غرب باید از نیرو خود استفاده کرده و ارزش ها و مرام خود را به اجرأ بگذارند تا بتوانند به رژیمی که ایران، منطقه ، و دنیا را بی‌ ثبات کرده پایان بدهند. کشور های که از آنها نام برده شده است دیگر نمیتوانند مانند رهگذر شاهد ظلم و نقض حقوق بشری که مردم ایران را در بر گرفته باشند. غرب ، به جای اینکه با این دولت خطرناک و بی‌ مسئولیت معامله کند،  باید دست خود را به سوی مردم ایران دراز کند. غرب باید نگران ایدئولژی و تاریخ این رژیم باشد :سابقه تیره بخت حقوق بشر ، اقتصاد زمین خرده ، جوانان سرخرده و مستاصل، و از همه مهمتر، محبوبیت ویرانگر.ولی، هیچ یک از رهبران جهان دیگر نگران نقض های حقوق بشر یا مردم ایران که بارها و بارها فریاد کمک سر داده ا‌ند نیستند.

با این حال ، ما تماس با ایران و هنجار سازی روابط را تشویق میکنیم. همانطور که همیشه گفتیم، ما ازهر  نوع معامله یا قررداد بین ایران و جهان آزاد استقبال میکنیم، تا زمانی‌ که منصفانه ، شفاف ، و با هدف اینکه صلح و امنیت را در سراسر جهان پرورش بدهد باشد. تنها نگرانی‌ ما این است که شما هیچ گاه واقعیت ایران و مرام های آزادی و حقوق بشری که در کشور خود وعظ  میکنید را
از منظر دید خود خارج نکنید . به همین علت ، ما کانادا را تشویق میکنیم تا اعتقاد تزلزل ناپذیر خود را برای آزادی و حقوق بشر در مورد ایران تاکید کند. مذاکرات باز با جمهوری اسلامی باید روی مسائل بسیار اصلی‌ فعلی‌ ، رفتار ستمگرانه دولت با مردم و سابقه حمایت از گروه های تروریستی تمرکز داشته باشد ، و نه به روی بازیهای سیاسی. از طریق این شناخت واقعیت است که ما برای قدرتمند کردن ایران توسط نمایندگی منصفانه و شانس دولتی که استحقاق آن را دارند امید خواهیم داشت. به طور حتم آزادی به ما دیکته می‌کند که مردم ایران را در کارهایمان به سازش نگیریم و به آنها حیله نزنیم ، بخصوص در زمانی‌ که با ستمکاران  آنها به سر معامله هستیم.

با احترام ،

دکتر سعید گنجی
رئیس اتحاد ملی‌ برای دمکراسی در ایران
واشنگتن ، دی سی